adplus-dvertising

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΣΤΟN ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ “Νίκος Αντωνιάδης” – ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ – POST -7 / 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2020 – 3:47 μ.μ. / “ΠΕΝΤΕ ΚΑΘΑΡΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ”…

7ο post στο χρονικό του τρόμου.

Εδώ τα προηγούμενα 6.

Πέντε καθαρές κουβέντες για μένα από τότε…

***************

“ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ” και “ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ , ΕΡΕΥΝΑ”…

Γνωρίζω τη δυσαρέσκεια που προκάλεσα σε πολλούς φίλους μου της Ν.Δ. για τις επιθετικές σε βάρος της κυβέρνησης αναρτήσεις μου, με αφορμή τις παλινωδίες της στο θέμα της μη επιδότησης των επιστημονικών κλάδων και της εν τοις πράγμασι πλήρους απαξίωσης του συνόλου των επιστημόνων της χώρας.

Το γνωρίζω από την απουσία τους στις αναρτήσεις μου αυτές. Δεν ανέμενα φυσικά likes ή άλλες θετικές αντιδράσεις. Αυτή θα ήταν μία υπέρβαση, την οποία ελάχιστοι άνθρωποι είναι ικανοί να κάνουν. Ούτε οι αναρτήσεις γίνονται προς τον σκοπό αυτό. Όποιος σκέπτεται έτσι, είναι ανόητος. Δεν κάνουμε διαγωνισμό likes στο facebook, ανταλλαγή απόψεων κάνουμε και προάγουμε το διάλογο, ως γνήσιοι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

Θα ανέμενα όμως ένα σχόλιο, έναν αντίλογο. Γι’ αυτό γίνονται οι αναρτήσεις αυτές, όχι μόνο οι δικές μου, όλες οι αναρτήσεις, με τις οποίες ασκείται κριτική στα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα.

Τη δυσαρέσκεια αυτή την εισπράττω και με σωρεία μηνυμάτων στο messenger. Στα οποία κοινός τόπος είναι η απορία για την επιθετικότητά μου αυτή, αφού είναι γνωστό ότι η πολιτική φιλοσοφία μου είναι πιο κοντά στη Ν.Δ. από οποιοδήποτε άλλο κόμμα αυτή τη στιγμή στη χώρα.

Και έτσι είναι.

Πιο κοντά. Δεν ταυτίζεται όμως…

Και δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση με τον τρόπο που η φιλοσοφία αυτή μετουσιώνεται σε πράξη. Σε πράξη πολιτική, καθημερινά.

Κάποιοι, κυρίως μετά την αναφορά μου στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την πολιτική ασυνέπεια που επέδειξε η κυβέρνηση στο ζήτημα του επιδόματος, παραπονέθηκαν γιατί επαίνεσα το κόμμα αυτό.

Θυμίζοντας σε όλους αυτούς ότι εγώ είχα το θάρρος, μεσούσης της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ, με κίνδυνο να υποστώ τις γνωστές για ελεύθερους επαγγελματίες συνέπειες, να καταθέσω μήνυση κατά του Αλέξη Τσίπρα, επισημαίνω το, τουλάχιστον για μένα, αυτονόητο:

Το να υπερασπίζεσαι και να επαινείς μία άποψη, ένα επιχείρημα ή ένα ισχυρισμό, δεν σημαίνει αναγκαία ότι ταυτίζεσαι με το πρόσωπο που εκφέρει την άποψη, επιχειρηματολογεί ή προβάλλει τον ισχυρισμό.

Εάν αύριο εμφανιστεί στο ποίμνιό του ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος και ισχυριστεί από τον άμβωνα ότι ο ήλιος ανατέλει από την Ανατολή, θα συμφωνήσω μαζί του.

Αυτό δεν θα σημαίνει ότι ταυτίζομαι και με τον μητροπολίτη, κατά του οποίου έχω στο παρελθόν ασκήσει αγωγή και έχω καταθέσει μήνυση εναντίον του, την οποία απέσυρα λίγο πριν το εδώλιο, αφού ανακάλεσε όσα είχε ισχυριστεί για μένα, για τα οποία τον είχα παραπέμψει με αμετάκλητο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αγρινίου στο δικαστήριο.

Και τον οποίο πολεμώ με πάθος 20 χρόνια τώρα, υπερασπιζόμενος τους άξιους μοναχούς της Μεταμόρφωσης Ναυπάκτου στον εναντίον τους ανηλεή διωγμό από τη Μητρόπολη Ναυπάκτου και την Εκκλησία της Ελλάδος, και στον οποίο διωγμό το μόνο που μέχρις στιγμής λείπει είναι η πυρά, πάντα στο όνομα του Χριστού, των περασμένων αιώνων της θλιβερής ιστορίας της Εκκλησίας.

Παρόμοια δυσαρέσκεια είχα προκαλέσει στους ψηφοφόρους και στην ηγεσία της Χρυσής Αυγής, την οποία υπερασπίστηκα, με μεγάλη επιτυχία τολμώ να πω, τη θυελλώδη περίοδο 2013-2015. Υπερασπιζόμενος ταυτόχρονα το αυτονόητο δικαίωμα μου και την υποχρέωση που απορρέει από τον όρκο που έδωσα πριν 27 χρόνια, να υπερασπίζομαι το δίκαιο και τα δικονομικά δικαιώματα όλων όσοι υφίστανται δικαστικούς διωγμούς, όποιοι και αν είναι αυτοί.

Αλλά έως εκεί.

Δυσαρέσκεια που προκάλεσα, όταν έβγαινα σε όλα τα Μ.Μ.Ε. και εκδήλωνα την αυτονόητη απέχθειά μου στο ναζισμό, την ίδια ώρα που υπερασπιζόμουν …ναζιστές στα ανακριτικά και εισαγγελικά γραφεία, και στις δικαστικές αίθουσες.

Ελάχιστοι μπόρεσαν να ξεχωρίσουν τις δύο όψεις ενός νομίσματος, το οποίο βρίσκεται στο πορτοφόλι της ψυχής μου από την πρώτη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο.

Όταν κέρδισα τη δίκη του Ηλία Κασιδιάρη κόντρα στη Λιάνα Κανέλλη, απέναντι σε όλα τα Μ.Μ.Ε. και στο σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου, στην περιβόητη υπόθεση με το χαστούκι στο στούντιο του ΑΝΤ1 και στην πρωινή εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη, οι μεν με έστησαν στον τοίχο που πέτυχα την απαλλαγή του ναζιστή Κασιδιάρη στην πιο επεισοδιακή δίκη της χρονιάς εκείνης (μετά το πέρας της οποίας φυγαδεύτηκα κυριολεκτικά από την Ευελπίδων, υπό τις επευφημίες των ναζιστών και τις άγριες διαθέσεις των αριστεριστών), οι δε με σταμάταγαν στο δρόμο και μου έλεγαν να αγιάσει το χέρι του Κασιδιάρη και εγώ που τον απήλλαξα.

Ελάχιστοι όμως κατάλαβαν, ότι αυτό που υπερασπίστηκα εκείνη την ημέρα ήταν το δίκαιο και η δικονομία, έννοιες που πλήττονταν επικίνδυνα από ένα κατηγορητήριο που ευτέλιζε αμφότερες τις έννοιες αυτές. Ένα κατηγορητήριο που μετέτρεπε ένα χαστούκι σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, απειλώντας να γκρεμίσει τα θεμέλια της Δικαιοσύνης.

Αυτά τα θεμέλια διέσωσα εκείνη την ημέρα. Με τεράστια δυσκολία και μετά από δέκα ώρες δίκης.

Δεν υπερασπίστηκα ούτε τον ναζισμό ούτε το “δικαίωμα” κανενός να σηκώνει χέρι στον άλλον, πολλώ μάλλον σε γυναίκα.

Με το ίδιο πάθος θα υπερασπιζόμουν την Λιάνα Κανέλλη, εάν οι ρόλοι τους ήταν αντίστροφοι. Αυτό δεν θα σήμαινε αντιστοίχως ότι θα ταυτιζόμουν με τον κομμουνισμό της Εκάλης…

Είναι επίσης γνωστές οι στενές σχέσεις που έχω με πολλούς φίλους σε όλη τη Γερμανία. Αυτό δεν με εμποδίζει να ασκώ οξεία κριτική και να εκφράζω δημόσια την οργή μου για την εγκληματική σε βάρος της χώρας μας και όλου του ευρωπαϊκού Νότου πολιτική της, και τον αποτροπιασμό μου για τους πολέμους των Γερμανών, είτε με τα όπλα, όπως το 40, είτε με το χρήμα, όπως σήμερα.

Είναι γνωστές ακόμη, όπως ανέφερα παραπάνω, οι μάχες μου ενάντια στο κατάπτυστο πρόσωπο της Εκκλησίας. Αυτό με κάνει λιγότερο Χριστιανό; Αυτοί είναι λιγότερο Χριστιανοί, όχι εγώ…

Με δύο λόγια, για μένα δεν ίσχυσε ποτέ το δόγμα “πίστευε και μη ερεύνα”.

Το οποίο κακώς έχει αποδοθεί στον Χριστό, η δε επίσημη Εκκλησία το έχει μεν αποκηρύξει, πλην όμως η συμπεριφορά της διαχρονικά το έχει αναγάγει στο υπέρτατο εν τοις πράγμασι δόγμα της θρησκείας μας.

Δυστυχώς, η αντίδραση όλων των παραπάνω φίλων μου και μη, τόσο στις εδώ αναρτήσεις μου, όσο και κυρίως σε όλη την εν γένει διαχρονική συμπεριφορά μου και φιλοσοφία μου, τίποτα άλλο δεν φανερώνει παρά το λυπηρό γεγονός ότι το δόγμα αυτό κυριαρχεί και προσδιορίζει τη ζωή και τη συμπεριφορά των περισσότερων ανθρώπων.

Αιτία της στάσης αυτής είναι άλλοτε οι κάθε είδους ιδεοληψίες και τα ανθρώπινα πάθη, άλλοτε οι κάθε είδους εξαρτήσεις. Και τα κάθε είδους συμφέροντα.

Από γενέσεως του κόσμου.

Το δικό μου δόγμα είναι το ίδιο, με ένα “κόμμα”, όμως, διαφορά.

Ένα κόμμα που χωρίζει δύο εντελώς αντίθετες φιλοσοφίες:

“Πίστευε και μη , ερεύνα”.

Όσο ζω, το δόγμα αυτό θα καθορίζει την ασήμαντη ζωή μου, στο σύντομο πέρασμά μου από τα εγκόσμια.

Είτε συμφωνείτε με το δόγμα αυτό, είτε όχι…

Άλλωστε, οι φιλίες τόσο στο facebook όσο και στην πραγματική ζωή, στο χέρι όλων είναι να διαγραφούν.

Με ένα απλό κλικ στη διαγραφή.

Στα πληκτρολόγια του κομπιούτερ, του κινητού και του τάμπλετ.

Και σ’ αυτό της ζωής…

Τελευταίες Ειδήσεις

Ή τώρα ή ποτέ…

Το έσχατα της ανθρώπινης ψυχής…

Scroll to top
x